16-11-07

Het harde leven van een "bijna-11maanderke"

't Is niet gemakkelijk bijna 11 maand te zijn!  Dan wil je op ontdekkingstocht maar er zijn zoveel dingen die niet mogen!  Aan de kachel komen mag ik niet, ik mag de boeken niet uit het boekenrek halen, van de computer moet ik afblijven...  Als ik toch weer eens niet aan de verleiding kan weerstaan, dan "kijft" moeke.  Met mijn kleine vingertje doe ik haar dan na, ik kan het ook al goed.  En dan moet moeke altijd lachen.  Maar mijn verleidingstrucen zijn "geen avans".  Als ik dan probeer verder stout te zijn, pakt moeke mij op en gaat ze met mij ergens anders spelen.  Ja, en ik ben nog zo klein, dan ben ik natuurlijk vergeten wat voor stouts ik aan 't doen was.  Zo heeft ze me steeds weer liggen.

Gaan slapen in m'n bedje, vind ik voor de moment een beetje griezelig.  Het liefst val ik in slaap in vake zijn armen.  Lekker warm en lekker veilig.  Als ik daar vertrokken ben, slaap ik de rest van de nacht wel door in m'n bedje.  Moeke heeft nu een nieuw trucje gevonden.  Met een piepstemmetje doet ze alsof ze Waffie is. (Waffie is het lieve, zachte hondje dat in mijn bedje slaapt)  En Waffie vraagt dan of ik bij hem wil slapen in dat zalige bedje.  Hij zegt dat het er zo gezellig en lekker warm is en ik geloof hem wel, hoor.  Dan val ik soms toch wel pardoes bij hem in slaap, zeker!  En zo heeft ze me weeral liggen.

Maar ze doet dat omdat ze me zo graag ziet, hoor.  Dat weet ik wel.  Daarom mag ik overdag beneden slapen.  Dan legt ze me in mijn buggytje en mag ik lekker dicht bij haar blijven.

Volgende maandag zal er een grote verandering in mijn leventje plaats vinden.  Dan ga ik voor het eerst naar moeke Lesley.  Ons moeke moet dan terug gaan werken.  Allé, ze heeft al wat gewerkt, hoor, maar alleen in 't weekend en dan bleef vake bij mij.  Ik ben al eens eventjes gaan spelen bij moeke Lesley en ik vond het wel leuk.  En moeke Lesley heeft mij al eens mogen pakken en ze bevalt mij, 't is een toffe.  Ons moeke ziet het allemaal zo goed niet zitten, die zou mij het liefst dicht bij haar houden.  Maar ja, ze moet mij eens leren loslaten, hé seg! 

Met mijn grote broers kan ik het nog steeds heel goed vinden.  Ik draai ze nog steeds rond mijn kleine vingertje en als ze niet braaf zijn, roep ik eens goed.  Dan krijg ik altijd mijn zin...

Allé, nu ga ik nog een beetje spelen met mijn popje...

Tot de volgende keer!!! 

 

10:58 Gepost door familie Slachmuylders in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.